Për hir të të huajve

Dorianne Laux

Pavarësisht nga pikëllimi, pesha e tij,

Ne jemi të detyruar ta mbajmë.

Ngrihemi dhe mbledhim forcat, fuqinë e plogësht

që na shtyn përmes turmave.

Dhe pastaj një djalosh më jep udhëzime

me aq zell. Një grua mban derën prej xhami hapur,

duke pritur me durim që trupi im i zbrazët të kalojë.

Gjithë dita vazhdon kështu, çdo mirësi

arrin tjetrën — një i huaj

që këndon për askënd teksa kaloj aty pari, pemë

që ofrojnë lulet e tyre, një fëmijë

që ngre sytë e tij si bajame dhe buzëqesh.

Disi më gjejnë gjithmonë, duket madje

sikur presin, të vendosur të më ruajnë

nga vetvetja, nga ajo gjëja që më thërret

ashtu si duhet ti ketë thirur dhe ata —

ky tundim për tu hedhur

dhe për të rënë e papeshë, larg prej botës.

Përktheu:© Mirela Petalli